تغاری بشکند ماستی بریزد

حکایت دیوانه ای که سنگی را به چاه می اندازد که صد عاقل از درآوردنش ناتوانند را شنیده اید؟ این حکایت حکایت روزگار ماست. راه بند دماوند همان سنگ بود که دیوانه ای به چاه انداخت و حالا ۱۰۰ عاقل در حل مساله ناتوانند.
راه بندی غیر قانونی احداث شد تا جلوی تردد خودرو های شخصی به کوه گرفته شود. در عوض همان تعداد کوهنورد به جای ماشین شخصی با وانت های کرایه ای به کوه رفتند و جیب عده ای پر شد.
عده ای کمپ های دائمی در دامان کوه ایجاد کردند و طلبکارانه خود را گره گشای گره زیست محیطی دماوند نامیدند و بابت یک شب اقامت در همان به اصطلاح اکو کمپ ، هزینه هتل ۳ ستاره را طلب کردند که البته حتما این پول ها هم صرف پاکسازی کوه شد.
عده ای نرخ دولتی ارز را رها کردند و چهار راه استامبول جدیدی را در پلور راه انداختند و البته به کسی ربطی ندارد که پول ها چه شد.
و حالا دایه مهربان تر از مادری از خواب زمستانی بیدار شده و تصمیم به ممنوعیت صعود گرفته. تصمیمی که بیشتر به یک شوخی شبیه است. باید گریست برای دماوندی که برای عده ای نام است و برای عده ای نان و برای عده ای نام و نان ....
تغاری بشکند ماستی بریزد
جهان گردد به کام کاسه لیسان